بنزودیازپین‌ها چه هستند و چگونه کار می‌کنند؟

بنزودیازپین‌ها دسته‌ای از داروها هستند که در درجه اول برای درمان اضطراب استفاده می‌شوند، اما در درمان چندین بیماری دیگر نیز مؤثر هستند. مکانیسم دقیق اثر بنزودیازپین‌ها مشخص نیست، اما به نظر می‌رسد که آنها با اثر بر انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز، مواد شیمیایی که اعصاب برای برقراری ارتباط با سایر اعصاب مجاورنیاز دارند را آزاد می کنند. یکی از این انتقال‌دهنده‌های عصبی گاما آمینو بوتیریک اسید (GABA) است، یک انتقال دهنده عصبی که فعالیت عصبی را سرکوب می کند. دانشمندان بر این باورند که اعصاب بیش فعال ممکن است علت اضطراب و سایر اختلالات روانی باشد و بنزودیازپین ها با تقویت اثرات گابا فعالیت اعصاب مغز و نخاع را کاهش می دهند.

برای چه شرایطی از بنزودیازپین‌ها استفاده می‌شود؟

بنزودیازپین‌ها برای درمان موارد زیر استفاده می‌شوند

اضطراب و وحشت

بی‌خوابی یا مشکل خواب تشنج  و

آنها همچنین برای موارد زیر استفاده می‌شوند

بیهوشی عمومی،

آرام‌بخش یا اقدامات تشخیصی قبل از عمل،

آرامش عضلانی،

ترک الکل و تحریک ناشی از دارو،

تهوع و استفراغ،

افسردگی و

موارد وحشت

بنزودیازپین ها

بنزودیازپین ها

آیا بین بنزودیازپین‌ها تفاوتی وجود دارد؟

بنزودیازپین‌ها از نظر سرعت شروع، مدت اثر و آنچه که معمولاً برای آنها تجویز می‌شوند متفاوت هستند.

دیازپام (والیوم) و کلرازاپات (ترانکسن) شروع اثر سریع دارند و معمولاً در عرض ۳۰ تا ۶۰ دقیقه شروع می شوند.

اگزازپام (CERAX) شروع کندی دارد و لورازپام (آتیوان)، آلپرازولام (زاناکس) و کلونازپام (کلونوپین) شروع متوسطی دارند.

کلرازاپات (Tranxene)، میدازولام (Versed) و تریازولام (Halcion) داروهای کوتاه اثر با مدت اثر ۳ تا ۸ ساعت هستند.

آلپرازولام (زاناکس)، لورازپام (آتیوان)، استازولام (پروسوم) و تمازپام (رستوریل) داروهای متوسطی هستند که مدت اثر آن ۱۱ تا ۲۰ ساعت است.

کلردیازپوکساید (لیبریوم)، کلونازپام (کلونوپین)، دیازپام (والیوم)، فلورازپام (دالمن) و کواسپام داروهای طولانی اثر با مدت اثر ۱ تا ۳ روز هستند.

با اینکه اکثر بنزودیازپین ها به جای هم مصرف می شوند، برخی از آنها بیشتر برای مواقع بخصوص استفاده می شوند.

برای درمان اختلال­هایی که به داشتن اضطراب مربوط است از  آلپرازولام (زاناکس)، کلردیازپوکساید (لیبریوم)، کلرازاپات (ترانگزن)، دیازپام (والیوم)، لورازپام (آتیوان) و میدازولام  استفاده می شود.

کلونازپام (کلونوپین)، کلورازپام (ترانکسن)، لورازپام (آتیوان)، کلوبازام (آنفی) و دیازپام (والیوم) برای اختلالات تشنج استفاده می شود.

استازولام (Prosom)، فلورازپام (Dalmane)، کواسپام (Doral)، تمازپام (Restoril) و تریازولام (Halcion) برای درمان بی خوابی کاربرد دارد.

میدازولام (Versed)، لورازپام (Ativan) و دیازپام (Valium) در بیهوشی استفاده می شود.

دیازپام (والیوم) همچنین برای شل کردن عضلات استفاده می شود.

کلردیازپوکساید (لیبریوم) برای ترک الکل استفاده می شود.

عوارض جانبی بنزودیازپین‌ها چیست؟

شایع‌ترین عوارض جانبی مرتبط با بنزودیازپین‌ها عبارت‌اند از:

آرامش بخش،

سرگیجه،

ضعف و

بی‌ثباتی

سایر عوارض جانبی عبارت‌اند از:

خواب‌آلودگی گذرا، معمولاً در چند روز اول درمان،

احساس افسردگی،

ازدست‌دادن جهت‌گیری،

سردرد،

اختلال خواب،

گیجی،

تحریک‌پذیری،

پرخاشگری،

هیجان و

اختلال حافظه.

بنزودیازپین ها چه هستند؟

همه بنزودیازپین ها می توانند وابستگی فیزیکی ایجاد کنند. قطع ناگهانی درمان پس از چندین ماه درمان روزانه، ممکن است با علائم ترک از جمله احساس از دست دادن عزت نفس، بی قراری و بی خوابی همراه باشد. اگر بنزودیازپین ها به طور مداوم بیش از چند ماه مصرف شوند، قطع ناگهانی مصرف امکان دارد باعث تشنج، لرزش، گرفتگی عضلات، استفراغ و تعریق شود. دوز بنزودیازپین ها باید به آرامی کاهش یابد تا از علائم ترک جلوگیری شود.

بنزودیازپین ها با کدام داروها تداخل دارند؟

همه بنزودیازپین ها وقتی با داروهای دیگری که فرآیندهای مغزی را کند می کنند ترکیب شوند (مثلاً الکل، باربیتورات ها، مخدرها و آرام بخش ها) باعث آرام بخشی بیش از حد می شوند.

حذف برخی از بنزودیازپین ها (مانند آلپرازولام  و دیازپام با داروهایی که دفع داروها را در کبد کند می کنند کاهش می یابد. مانند کتوکونازول [Nizoral]، [Xolegel]، والپروئیک اسید [Depakene] استاوزور، سایمتیدین [تاگامت] و فلوکستین [پروزاک[

کاهش دفع ممکن است منجر به افزایش غلظت خون و عوارض جانبی بنزودیازپین‌ها شود.

آنتی اسیدها ممکن است جذب بنزودیازپین ها از روده را کاهش دهند.

جدا کردن چند ساعت از تجویز آنتی اسیدها و بنزودیازپین ها ممکن است از این تداخل جلوگیری کند.

بنزودیازپین ها

چند نمونه از بنزودیازپین ها چیست؟

 

بنزودیازپین های مورد تایید ایالات متحده عبارتند از:

آلپرازولام (زاناکس)

کلردیازپوکساید (لیبریوم)

کلونازپام (کلونوپین)

کلراز

epate (Tranxene)

دیازپام (والیوم)

استازولام (پروسوم)

فلورازپام (دالمن)

لورازپام (آتیوان)

میدازولام

اگزازپام (سراکس)

تمازپام (Restoril)

تریازولام (Halcion)

کواسپام (دورال)

 

خطرات اعتیاد به بنزودیازپین چیست؟

خطرات اعتیاد به بنزودیازپین چیست؟

دو نگرانی جدی در مورد درمان با بنزودیازپین، احتمال سوءاستفاده (مصرف بیش از حد) و وابستگی فیزیکی (اعتیاد) است.

اگرچه سوء استفاده عمدی از بنزودیازپین های تجویزی در جمعیت عمومی نسبتاً نادر است، اما باید با احتیاط بیشتری در افرادی که سابقه سوء مصرف مواد مخدر دارند استفاده شود، زیرا آنها در بالاترین خطر

بنزودیازپین ها  هستند.

    بنزودیازپین ها به ندرت تنها داروی سوء مصرف هستند و مصرف کنندگان اغلب بنزودیازپین ها را با سایر داروها ترکیب می کنند تا اثربخشی آنها را افزایش دهند. به عنوان مثال، بنزودیازپین ها با مواد افیونی خاص، گروهی از مسکن های تجویزی قوی، ترکیب می شوند تا اثرات سرخوشی را افزایش دهند.

در میان مصرف کنندگان، دیازپام و آلپرازولام  به دلیل شروع سریعشان محبوبیت بیشتری دارند.

برای اکثر بیماران، مصرف بنزودیازپین‌ها برای یک دوره چندماهه به نظر نمی‌رسد باعث اعتیاد، عدم تحمل یا مشکلاتی در قطع دارو در زمانی که دیگر نیازی به آن نیست، ایجاد کند.

با این حال، استفاده چند ماهه از طریق کاهش دوز یا قطع درمان، خطر اعتیاد، تحمل و علائم ترک را به طور قابل توجهی افزایش می دهد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
You need to agree with the terms to proceed

فهرست
Call Now Button
× پشتیبانی در واتساپ