آیا هذیان گویی یک اختلال است؟

هذیان گویی، که در گذشته تحت عنوان اختلال پارانوئید نیز شناخته می شد، نوعی بیماری روانی جدی است. این عارضه تحت عنوان “روان پریشی” نیز شناخته می شود و در اثر آن، فرد قادر نیست میان واقعیت و تصورات خود، تمایزی قائل شود. از علایم بارز این اختلال، هذیان گویی است. فرد بیمار باورهای غیر قابل انکار خود را نسبت به چیزی که وجود ندارد، بیان می کند. این فرد شرایط و احساسات غیرعادی را تجربه می کند. برخی از این افکار در دنیای واقعی نیز ممکن هستند، از جمله مورد تعقیب قرار گرفتن، مسموم شدن، فریب خوردن، مورد توطئه قرار گرفتن و یا عشقی یک طرفه از سمت فردی مشهور. این توهمات غالبا تفسیر نادرست ادراک یا تجربیات شخص هستند. با این حال این موقعیت ها در دنیای واقعی یا وجود ندارند یا شکل بسیار اغراق شده واقعیت هستند.

 

انواع مختلف هذیان گویی

هذیان گویی شکل های مختلفی دارد که در ادامه به اختصار آن ها را بررسی خواهیم کرد:

  • ارتومانیک. فرد مبتلا به این نوع اختلال معتقد است که شخص دیگری، اغلب فردی مهم یا مشهور، عاشق او می باشد. فرد بیمار ممکن است با این فرد مشهور تماس برقرار کند و یا او را تعقیب کند.
  • بزرگنمایی. فرد مبتلا به این نوع اختلال بیش از حد ارزشمندی، قدرت، دانش یا هویت را تجربه می کند. فرد مبتلا به بیماری ممکن است ادعا کند که کشف مهمی انجام داده است و یا استعداد زیادی در حوزه ای خاص دارد.
  • حسادت. فرد مبتلا به این نوع اختلال معتقد است که همسر یا شریک جنسی او، به ویخیانت می کند.
  • آزار و اذیت. افراد مبتلا به این نوع اختلال بر این باور هستند که با آنها (یا یکی از نزدیکانشان) بدرفتاری می شود. آن ها گاهی معتقد هستند شخصی در حال جاسوسی از آنها است یا قصد آسیب رساندن به آنها را دارد. شکایت مکرر به مراجع قانونی برای افراد مبتلا به این نوع اختلال هذیانی غیر عادی نیست.
  • جسمی. فرد مبتلا به این نوع اختلال معتقد است به یک بیماری یا مشکل پزشکی دچار شده است و یا یک نقص جسمی جدی دارد.
  • ترکیبی از انواع مختلف. افراد مبتلا ممکن است دو یا چند نوع اختلال هذیان گویی ذکر شده در بالا را داشته باشند.
هذیان گویی

هذیان گویی

چه چیزی سبب بروز اختلال هذیانی می شود؟

مانند بسیاری از اختلالات روانپریشی دیگر، علت دقیق  بروز این عارضه در افراد هنوز مشخص نشده است. با این حال، محققان غالبا ژنتیک، عوامل بیولوژیکی و محیطی یا روانی را مطرح می کنند.

  • ژنتیکی. اکثر اختلالات روانپریشی به واسطه عوامل ژنتیکی به نسل های مختلف یک خانواده منتقل می شوند. این یک واقعیت غیر قابل انکار است که هذیان گویی در افرادی با سابقه خانوادگی ابتلا به اختلال هذیانی یا اسکیزوفرنی، شایع تر است. تحقیقات نیز نشان می دهند که ممکن است یک عامل ژنتیکی در این امر دخیل باشد. نتایج دانشمندان نیز نشان می دهند که به احتمال زیاد، هذیان گویی، مانند سایر اختلالات روانی از والدین به فرزندان منتقل می شود.
  • بیولوژیکی. گروه بزرگی از دانشمندان مشغول تحقیق بر روی نقش ناهنجاری های مغزی در ایجاد اختلالات روانی مختلف، از جمله هذیان گویی هستند. نتایج تحقیقات نشان می دهد که عدم تعادل برخی از مواد شیمیایی در مغز، به ویژه انتقال دهنده های عصبی، با شکل گیری اختلالات روانی، از جمله اسکیزوفرنی و هذیان گویی، ارتباط دارد. انتقال دهنده های عصبی موادی هستند که به سلول های عصبی مغز در مخابره پیام ها، کمک می کنند. عدم تعادل در این مواد شیمیایی، می تواند فرایند انتقال پیام ها را مختل کند و سبب هذیان گویی شود.
  • عوامل محیطی/روانی. نتایج تحقیقات دانشمندان همچنین نشان می دهند که هذیان گویی با استرس، رابطه مستقیم دارد. مصرف الکل، مواد مخدر و سبک زندگی پر استرس می توانند سبب ایجاد اختلالات روانی، از جمله هذیان شوند. افرادی که گوشه گیر هستند، از جمله مهاجران و افرادی که بینایی یا شنوایی ضعیفی دارند، در برابر اختلال هذیان گویی آسیب پذیر تر هستند.

درمان هذیان

هذیان گویی با کمک روان درمانی فردی و مصرف داروهای مختلف قابل کنترل است. البته چالش اصلی درمان این عارضه، عدم آگاهی و یا پذیرش بیمار است. بیماران مبتلا به هذیان متوجه اختلال و بیماری خود نیستند و به همین دلیل است که اطرافیان معمولا نقش به سزایی را در فرایند درمان این بیماری ایفا می کنند. این عارضه معمولا به صورت سرپایی درمان می شود اما در صورت وجود امکان آسیب های فردی، بیمار ممکن است در بیمارستان بستری شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
You need to agree with the terms to proceed

فهرست
Call Now Button
× پشتیبانی در واتساپ